GOKKEN OP EEN HALF PROCENT WAARDERING

The May Bees komen met een nieuw album “Blame It On The Other Ones”

Langzaam en zeker sluipen ze de Nederlandse alternatieve rockscene binnen. The May Bees, goed voor rauwe rock, puntige teksten en dynamische optredens. In mei 2006 verschijnt (voorlopig via hun eigen label ‘Stereostore’) een nieuw album: ‘Blame It On the Other Ones’, de opvolger van de goed ontvangen debuut EP “Fake Around”. Waarom die titel eigenlijk? “Emoties koop je tegenwoordig in een shoppingmall; je visie krijg je kado bij de commerciële televisie.”

Weggestopt in de knusse oefenruimte van de band, luisteren drumster Marzj en gitarist/zanger Gregory Orange naar hun tweede plaat. Zojuist in Brussel door Alan Ward gemasterd. Het resultaat, een goed afgewerkt ‘graag of niet album’ stemt tevreden. Gregory: “Deze plaat is het gevolg van onze stellingname. Je hebt moeite met ons, of je gelooft in ons. Een tussenweg is er niet.” Marzj: “Een half procent van de bevolking zou ons wel eens kunnen waarderen. Het is voor ons de uitdaging om die halve procent te bereiken.”

The May Bees heet de nieuwe uitdaging te zijn voor de drumster die door het opheffen van de League of XO Gentlemen zocht naar zingeving. “Het einde van de League heb ik bewust gebruikt om eens goed naar mijn hart te luisteren. Juist op dat moment ontmoette ik Gregory. Zijn geluid en songs spraken me aan. Hij nodigde me uit die met hem in de oefenruimte te komen spelen. Ik voelde direct dat we dezelfde passie delen. Wij roepen altijd ‘rauw, puur en intens’. Hij daagde me vervolgens uit samen zijn ideeën verder uit te werken en gaf me de ruimte om naast het drummen ook te gaan componeren. Dat sprak me heel erg aan. Bij The May Bees creëren we samen. Dat heeft vooral tijdens de laatste opnames wel eens geleid tot heftige discussies over de compositie, arrangementen en productie. Makkelijk is anders, maar we zijn er wel beter van geworden.” Gregory lacht. “Ik weet waar ze op doelt. Maar ik ben erg enthousiast over het co-writership. Dat neemt echter niet weg dat het me nog steeds moeite kost mijn ideeen in een andere keuken te laten bereiden, zelfs in die van Marzj, ondanks dat ik weet dat ze in goede handen zijn.” Marzj: “Gregory komt regelmatig met veel nieuw materiaal. Ik ben er om het kaf van het koren te scheiden en hem bij te staan de zaken in het juiste vat te gieten.”

‘Blame It On The Other Ones’.  Waarom anderen de schuld geven?
Marzj: “Dit album gaat over het afschuiven van verantwoordelijkheden en het onvermogen om van tijd tot tijd eens goed in de spiegel te kijken. We irriteren ons kapot aan dit verschijnsel. Je komt tegenwoordig niet meer met je hoofd op tv als je geen mening hebt over het een of ander. De ene smurf maakt zich daarbij nog belachelijker dan de andere doordat ze zelf regelmatig door de mazen van hun eigen net van normen en waarden glibberen. Gregory: “Laatst ontmoette ik iemand die het de hele tijd had over “hunnie, in Den Haag met hun dikke auto’s” en “hunnie, die hopeloze Marokkaanse jongeren”. Ik heb hem vervolgens een minuut lang de wind van voren gegeven en gevraagd naar zijn eigen bijdrage aan een betere maatschappij, naar zijn visie op een betere wereld. Lekker vind ik dat dan! Bij het schrijven van songs maak ik overigens vaak dankbaar gebruik van die emotie.”

Het album begint met “Time(...) sometimes I don’t know what to do with it...”  en eindigt met “You are gonna die, you are gonna die”
Gregory: “Memento mori. Dat is inderdaad een terugkerend thema. Het heeft vooral te maken met het feit dat de afgelopen jaren een aantal mensen uit mijn naaste omgeving zijn overleden. Dat heeft zijn sporen achtergelaten. Maar ik wil er ook mijn voordeel mee willen doen. Veel songs kennen daardoor een stevig moraal. Zo sta ik in Gravity stil bij de ogenschijnlijke paradox dat je tegenslag vooral moet koesteren en daarom nooit bij de pakken neer moet zitten en bij het gelukkige feit dat je niks kado krijgt. Hoeveel mensen beseffen eigenlijk dat we gezegend moeten zijn met de dood? Iets lichter is een song als Fields of Albany, waarin ik extraverte persoonlijkheden op de weegschaal leg. Ik wil in ieder geval korte metten maken met de grijze massa.”  Marzj lacht: “je weet wel, die 99,5% waar we het net over hadden”.

Dat klinkt dramatisch.
Gregory: “ De dramatiek schuilt vooral in het feit dat veel mensen zich niet beseffen hoe belangrijk het is om je steeds goed af te vragen waarom je bepaalde dingen doet, denkt en vindt. Emoties koop je tegenwoordig in een shoppingmall en je visie krijg je kado bij commerciële televisie. En als je je er dan na een jaar of veertig wat ongemakkelijk bij voelt dan noemen we dat een midlife crisis. Ik ken mensen die veel ouder zijn dan ik, met een bovengemiddeld IQ, die nauwelijks in staat zijn hun eigen emoties en gevoel een plek te geven. Als je 20 of 28 bent, okay, dan kan en mag dat. Maar 50 zijn en boos worden omdat iemand in jouw ogen iets te lang op de linker weghelft rijdt... Treurig vind ik dat”.

Jullie schrijven veel, toch staan er maar zes nummers op het nieuwe album.
Marzj: “Dat heeft verschillende redenen. Belangrijk is wel dat we te weinig tijd hebben gevonden al die songs goed uit te werken en te smeden binnen een album. Net als bij Fake Around leverde de samenstelling van dit album de meeste problemen op. We kregen nog wel eens het verwijt dat we op Fake Around niet duidelijk waren in het kiezen van een richting. Laatst trokken we de conclusie dat Blame It... voor veel mensen wellicht ook een veelkoppig monster is geworden, ondanks dat er maar zes nummers op staan. Het hadden er trouwens ook 4, 5 of 9 kunnen worden.” Gregory: “We overwegen om binnenkort een aantal van die songs gewoon op Internet te zetten, we willen het de mensen ook weer niet onthouden.”

De productie is energiek maar anderzijds toch ook behoorlijk lofi.
Marzj: “Die energie komt bij ons vanzelf. De sound is simpelweg een keuze die we gemaakt hebben. Het hoeft allemaal niet braaf en gelikt te klinken. Dat past ook helemaal niet in de context van het thema. Wel hebben we op deze EP veel gebruik gemaakt van extra’s zoals samples. Dit is om het concept af te maken. Hierdoor raast de muziek voorbij als een sneltrein. Het is een plaat die je meerdere keren moet beluisteren voordat je alles gehoord hebt. Live gaan we het heel anders doen. Gewoon bas-gitaar-drums en knallen! Ik vind dat je live en studio niet met elkaar moet vergelijken. In de studio heb je mogelijkheden die live niet werken en andersom kun je live de interactie van de band zien/beleven.”

Desondanks treden jullie de komende maanden weinig op. Waarom eigenlijk?
Marzj: “We zijn de komende maanden druk met een aantal andere belangrijke dingen die optreden in Nederland onmogelijk maken. Wel zijn we bezig met een tour in de VS en Canada in de tweede helft van 2006. Via Internet hebben we de laatste maanden goede contacten gelegd. We hebben een paar opties staan. We verzamelen er net zoveel dat we de tour financieel ook een beetje kunnen behappen en dan stappen we in het vliegtuig. Internet biedt absoluut kansen voor bands zoals The May Bees. Het schijnt dat we bijvoorbeeld regelmatig in Alabama en in de kroegen van Kopenhagen te horen zijn. In 2007 willen we wel heel veel in Nederland gaan spelen. Ik denk dat de band dan ook zodanig gegroeid is door de ervaringen in het buitenland dat niemand meer om ons heen kan.”

Door Sjoerd Litjens, maart 2006